16. Tweede Kamer der Staten Generaal  (februari 2002)

In de maatschappij zijn er veel mensen die het grootste gelijk van de wereld hebben, maar die dat gelijk, hoe dan ook, nooit zullen krijgen. De hogere machten in dit land laten dat eenvoudigweg niet toe.

In deze website "belastingfraude.nl" wordt onder meer vermeld, dat er, als gevolg van het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid, duidelijk een ernstig verstoorde werkrelatie is ontstaan tussen een aantal bestuurders van het Openbaar Bestuur, en een belastingplichtige. Ondanks al zijn inspanningen, is deze belastingplichtige, een ex-belastingplichtige ondernemer, er, door een niet juiste houding van die bestuurders, niet in kunnen slagen, deze verstoorde werkrelatie op te heffen. Van de zijde van het openbaar bestuur is niets gedaan om de verstoorde werkrelatie op te heffen, terwijl dat wel tot haar plicht genoemd mag worden. Toch dient aan deze verstoorde werkrelatie evenwel, het liefst zo snel mogelijk, een einde te komen. Temeer omdat de belastingplichtige zwaar lijdt onder de situatie. Niettegenstaande het feit, dat het gelijk van deze belastingplichtige reeds duidelijk is aangetoond, weigert het Overheidsbestuur haar fouten te bekennen, en haar verantwoordelijk te nemen. Door haar machtspositie, en door, aangetoond, machtsmisbruik kan zij dat ook gemakkelijk nalaten. Maar het conflict moet opgelost worden, want naast het feit, dat er rechtvaardigheid dient plaats te vinden, dat de wet ook door bestuurders moet worden nageleefd, is de belastingplichtige, bij wet bepaald, aan de Overheid (waaronder de Belastingdienst) gebonden. Hij kan in redelijkheid niet uitwijken. Maar de betroffen bestuurders, die fout hebben gehandeld, zijn dienaren van de belastingplichtige burger, en kunnen vervangen worden. Is deze belastingplichtige nu in een situatie, dat de hogere machten in het land, wie of wat dat ook moge zijn, niet toelaten, zelfs perse verhinderen, dat de belastingplichtige zijn gelijk krijgt?

In de werkverhouding tussen deze partijen dient ook het volgende opgemerkt te worden. De bestuurders zijn er om diensten te verlenen aan de belastingplichtige (ondernemer), zij behoren gedienstig te zijn aan de belastingplichtige. In het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid hebben de bestuurders niet alleen de belangen van de belastingplichtige niet behartigd, hetgeen hun plicht is, maar zij hebben zelfs de belastingplichtige op zeer grove wijze bestreden en benadeeld. Omdat de bestuurders op geen enkel moment te kennen hebben gegeven, dat zij de door hen gemaakte fouten herkennen, konden zij ook geen berouw tonen. Zij hebben geen enkel inzicht getoond, kunnen tonen, in de verwerpelijkheid van het door hen gepleegde delict. Derhalve is ook niet uit te sluiten, dat zij daardoor in andere gevallen nogmaals zo handelen, of dat zij reeds zo gehandeld hebben. Omdat de belastingplichtige geen fiscaal technische fout te verwijten valt, dat hem geen fout gedrag te verwijten valt, en omdat hij de foute bestuurders niet kan ontwijken, ligt het in de rede, dat, om de werksituatie bestuurder/belastingplichtige te normaliseren, maar ook om andere belastingplichtigen te beschermen, deze bestuurders uit hun rol verwijderd dienen te worden. Deze handeling lijkt bovendien onafwendbaar, omdat de bestuurders met hun handelen tevens hebben gefraudeerd. En omdat in de politiek ook geldt, dat "wie liegt, weg moet". Een ketting is maar zo sterk als de zwakste schakel. Gewaardeerde verdienste of een hoge plaats in het bestuursorgaan kunnen nooit een vrijgeleide of legitimatie vormen voor overtredingen. Juist de belangrijkste bestuurders hebben een voorbeeldfunctie, en zijn derhalve extra verantwoording verschuldigd.

Dat ik corrupte bestuurders weg wil hebben uit het openbaar bestuur, is geen doel op zich, doch een logisch gevolg van hun misdaden. Alle frauduleuze handelingen plegen een chronische inbreuk op de rechtsorde. Daarbij kan nog opgemerkt worden, dat de betroffen bestuurders de nu ontstane problemen geheel aan zichzelf te wijten hebben. En daarbij gaat het natuurlijk ook om een belangrijke signaalwerking. Wanneer je burgers vrijheidsstraffen op kan leggen voor b.v. vermogensdelicten, dan vind ik, dat het ook andersom moet gelden.

Ministeriële verantwoordelijkheid

Met de persoonlijke bemoeienis van de staatssecretaris en de minister van Financiën is het conflict Trading Advice op het politiek ambtelijk vlak terechtgekomen. De staatssecretaris heeft door zijn, aan mij persoonlijk gedane, toezegging tot zorg en extra aandacht voor mijn klagen, zelf het conflict in zijn directe omgeving en invloedssfeer geïmporteerd. Toen belangrijke topambtenaren er door mij, een klagende belastingplichtige uit de provincie, en bovendien geen vakbroeder, op werden gewezen, dat er geen dispuut kan bestaan over de, door de ambtenaren van de Belastingdienst gemaakte, zeer zwaar wegende fouten met zeer ernstige gevolgen, leken zij hun gezond verstand verloren te hebben. Hun reactie was het loochenen van gemaakte fouten, en het ontlopen van verantwoordelijkheden in de sfeer van "wij zijn de macht, dus wij hebben gelijk". Zij lijken er onwrikbaar op aan te sturen, dat ik voor mijn gelijk bij de rechtbank zal moeten procederen. Naast een pijnlijk tijdverlies voor mij (om over de kosten maar te zwijgen), zal er dan opnieuw, wederom geheel onnodig, belastinggeld van de burger verkwist worden. Met voor de ambtenaren en de staatssecretaris bovendien een, niet verdiende, kans een persoonlijk gezichtsverlies of erger te ontlopen, omdat een late uitspraak van de rechter hun ongelijk mogelijk over hun "ambtsperiode" heen kan tillen. Een oplossing zonder de rechter ligt het meest in de rede.

Het conflict drijft, mede, op het schenden van een constitutioneel beginsel, namelijk het kwetsen van integriteitregels. Het is beslist niet zo, dat de foute beslissingen in de bestuurlijke hitte van de dag genomen moesten worden. Eén van die onvoorstelbare schendingen van de integriteit is b.v., in het kader van een doelredenering, verwijzen naar een wet die, reeds jaren voor de dag van het beoordelen van een situatie, niet meer bestaat. Deze door de plaatsvervangend Directeur-Generaal gehanteerde poging is niet alleen een "stupiditeit in optima forma", het is bovendien "fraude van het zuiverste soort". Juist deze hoge ambtenaar, met een extra grote voorbeeldfunctie, mag zo’n streek niet uithalen. Het hoger belang raakte volledig uit beeld, en is duidelijk ondergeschikt gemaakt aan het persoonlijk belang van "slechts" enkele ambtenaren.

Mijn verweer tegen de gemaakte fouten van de Belastingdienst was als een dialoog met een straatsteen, en een gevecht tegen een, (hoewel niet juiste) niet perse onlogische, beeldvorming. Het is zeker een geval van een geraffineerde, een doortrapte fraude.

Bij fiscale geschillen wordt meestal de Belastingdienst als referentiepunt gebruikt. Het is voor mij evenwel, in beginsel, niet perse logisch, dat aan de Belastingdienst meer vertrouwen toegekend zou moeten worden, dan aan haar opponenten. De objectiviteit kan hierdoor onder druk staan, en kan redelijkerwijs vaak betwijfeld worden. Het is een diepgewortelde hypothese, dat een klagende burger geen gelijk zou kunnen hebben, nadat een eenheid van de Belastingdienst, het Ministerie van Financiën, De Nationale Ombudsman en de Commissie voor de verzoekschriften van de Tweede Kamer der Staten Generaal deze burger geen gelijk hadden gegeven in zijn klagen. Het zou bovendien, maar alleen in eerste instantie, toch grote bevreemding wekken, wanneer ambtenaren hun persoonlijk belang, of misschien zelfs hun positie, op het spel zouden zetten door wetten regels en voorschriften (bewust) te negeren, om een illegaal doel te bewerkstelligen. Juist omdat dit zo onlogisch lijkt, helpt deze verwondering het foute gedrag vooraleerst te versluieren of te ontkennen, en werkt deze verwondering zelfs tegen de klager. Er lijkt voor de ambtenaar toch geen enkele reden te bestaan, om zichzelf schade te berokkenen. Het is niet waar, het kan toch gewoon niet waar zijn, dat "één van ons" fout of frauduleus gehandeld zou hebben. Daarnaast ben ik volslagen machteloos tegen het feit, dat de "communicatie" met de Overheid slechts bijdraagt aan het probleem, en geenszins meehelpt aan oplossen van het conflict. Omdat de Overheid zich binnen die "communicatie" ongehinderd en ongecontroleerd bedient van een tactiek van vertragen, ontmoedigen, uitputten, frustreren en bedriegen. Alle remmende handelingen plegen een chronische inbreuk op de rechtsorde. De tegenkrachten zijn groot, ik moet vooral tegen een enorme stroom in te roeien.

De minister en de staatssecretaris van Financiën zijn in het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid niet alleen verantwoordelijk en passief schuldig voor, en aan, de gepleegde fraude. Minister Zalm en staatssecretaris Bos hebben, na mijn zeer uitvoerige waarschuwingen, en zelfs de interventie van Hare Majesteit, bewust hun standpunt ingenomen, en zij waren beide persoonlijk op de hoogte van het conflict en mijn waarschuwingen. Vooral staatssecretaris Bos, met wie ik nog een persoonlijk onderhoud had, en die mij zijn persoonlijke bemoeienis toezegde, dient het boetekleed aan te trekken. Ik ben van mening, dat onverkort aan de ministeriële verantwoordelijk moet worden vast gehouden. Voor bestuurders die Hare Majesteit en de Minister-President misleid hebben, Majesteit’s goede naam en status misbruikt hebben om een fraudegeval bedekt te houden, die fraudeerden en grove integriteitschendingen pleegden, die de burger misleid hebben, om hun verantwoordelijkheid te ontlopen, mag geen plaats, meer, zijn in het openbaar bestuur.

In Nederland blijkt er evenwel een groot verschil te zijn tussen de leer en de praktijk. De praktijk heeft bewezen, dat het principe van de ministeriële verantwoordelijkheid rekbaar wordt toegepast. Het aanbieden van excuses aan de Kamer, en het beloven van beterschap, is, wanneer ontkennen van de gemaakte fouten niet meer mogelijk is, soms voldoende. SP-leider Marijnisse sprak zelfs van een "sorry-democratie". Maar het controleren van bewindslieden dient wel altijd plaats te vinden!

Het is natuurlijk niet leuk, dat er vuile was wordt buiten gehangen van het soevereine landsbestuur. Het is voor mij een uiterst veeg teken, dat Minister-President Kok, die door mij meermaals gewaarschuwd is, en die ik zelfs om hulp gevraagd heb, geen enkele actieve reactie heeft gegeven. En het gaat hier toch om handelingen die, minimaal, in strijd zijn met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, met een significant belang. Keiharde duidelijke feitelijkheden geven geen enkele ruimte voor een tweeledige uitleg van gebeurtenissen, en toepassing van de wet.

Oproep aan de volksvertegenwoordiging.

Ik roep u, als volksvertegenwoordiger, te hulp, omdat het openbaar bestuur jammerlijk gefaald heeft in het uitvoeren van haar taken in het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid.

Aan alle fracties van de volgende politieke partijen;

Partij van de Arbeid, Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, Christen Democratisch Appel, Democraten 66, Groen Links, Socialistische Partij, Staatkundig Gereformeerde Partij en de Christen Unie.

Aan alle kamerleden die belast zijn met de controle van het openbaar bestuur.

Geachte dames en heren,

Middels de brief van de staatssecretaris van Financiën, van 19 april 2001, die hij mede schreef namens de minister van Financiën, en op verzoek van Hare Majesteit en de Minister-President, heeft de staatssecretaris van Financiën de burger, waaronder uw volksvertegenwoordiging, misleid. De feiten voor de door mij gemelde fraude zijn direct te lezen in de website "belastingfraude.nl". Daarbij merk ik op, dat alle informatie die op deze site wordt vermeld, de waarheid, en alleen maar de waarheid verhaalt, en verifieerbaar is.

Nadat enkele vertegenwoordigers van de Tweede Kamer der Staten Generaal er niet in waren geslaagd, om op een juiste manier met mijn klachten, mijn klagen, om te gaan, heb ik er daarna voor gekozen het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid, zonder censuur of vergelijkbare beperkingen, via de website "belastingfraude.nl" openbaar te maken, en onder bredere aandacht te brengen. Ik roep u hierbij op, niet de andere kant op te kijken. Ik ben mijn wettelijke rechten kwijt. Met mijn rapport "Causaliteit" (20-7-2000) heb ik de Commissie voor de Verzoekschriften van de Tweede Kamer der Staten Generaal ruim geïnformeerd over het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid. In het rapport geef ik een juiste opsomming van het conflict, en beklaag ik mij over, en beoogde ik tevens een klacht in te dienen tegen, de rol van De Nationale Ombudsman. Naar mijn mening heeft De Nationale Ombudsman zich niet van zijn taak gekweten. Hij heeft zelfs volledig gefaald, en daardoor heeft hij ook nog enkele overheidsinstellingen, geheel ten onrechte, ondersteund bij hun, duidelijk, foute handelen. De commissie deed feitelijk niets. De Nationale Ombudsman heeft tevens met zijn mededeling, over het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid op het internet, de burger misleid. Ook dat heet fraude.

Zes en een half jaar duurt dit conflict al, waarbij de Overheid absoluut niets doet om het op te lossen. Sterker nog, in de website "belastingfraude.nl" zijn de voorbeelden van vertragen, van ontkennen en van wangedrag reeds vermeld. Dat het beantwoorden van vragen, en het oplossen van conflicten allemaal veel sneller kan, bewees de minister van Financiën onlangs nog, na een merkwaardige melding van vermeend misbruik van voorkennis aan de Amsterdamse effectenbeurs door, naar werd gezegd, een terrorist. Reeds binnen enkele dagen kon de minister, na een snel onderzoek, de Tweede Kamer mededelen, dat het een geval van loos alarm was.

Het oplossen van het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid kan technisch minstens net zo snel, of zelfs sneller. Al het schriftelijk bewijs voor fraude, integriteitschendingen en andere misdragingen, van de in de website "belastingfraude.nl" genoemde Overheidsdienaren, bevindt zich in een, van omvang, zeer beperkt dossier. Ik zal er niet ver naast zitten, wanneer ik verwacht, dat de minister van Financiën geen trek zal hebben in een onpartijdig onderzoek, omdat reeds na een paar dagen zou kunnen blijken, dat mijn bewering van de gepleegde fraude volstrekt juist is. Het zou de minister tevens niet meevallen, mede in naam van de staatssecretaris van Financiën, in het conflict waarin beide bewindslieden een rol spelen, de Tweede Kamer te moeten mededelen, "Voorzitter, het spijt mij u te moeten mededelen, dat het ditmaal geen loos alarm was, want zowel de staatssecretaris, als ikzelf, waren absoluut fout".

Ik vermoed en begrijp dat de regering, en wellicht zelfs ook nog de volksvertegenwoordiging, er moeite mee zal hebben, en zich tot het uiterste zal verzetten, men zal er mogelijk onderuit willen komen, om op deze (snelle) wijze twee, soms zelfs bejubelde, coryfeeën uit het kabinet te verliezen. Maar wanneer het vooral, en ook, om vraagstukken als bestuurlijke zuiverheid en integriteit gaat, is er meer aan de orde dan de vraag, of een bestuurder ergens een fout heeft gemaakt, of misschien zelfs strafbare handelingen heeft gepleegd. Natuurlijk kan ik niet toestaan, dat de wet in politieke zin wordt toegepast. Naar mijn mening is het ook voor de volksvertegenwoordiging van het grootste belang om zo snel mogelijk duidelijkheid te krijgen, of de bewindslieden daadwerkelijk hebben gefraudeerd, en of zij in functie kunnen blijven. Het vervolg en het afloop van dit conflict zal ten minste alleen al door mij via de website "belastingfraude.nl" openbaar gemaakt worden.

Wanneer de Tweede Kamer ertoe zal overgaan, hetgeen tevens mijn voorstel is, om een onderzoekscommissie in te stellen, dan denk ik aan een volstrekt onafhankelijke commissie, waarin mensen plaats zullen nemen zonder partijpolitieke en persoonlijke belangen van het volgende niveau en staat van dienst; de belastingdeskundige professor Van Hilten, de bestuursrechtdeskundige professor Scheltema en de staatsrechtgeleerde professor De Mey. De commissie zal een oordeel moeten vellen over de belastingtechnische, de bestuursrechtelijke en de staatsrechtelijke juistheid van het gedrag van de ambtenaren in het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid.

Wellicht behoort de minister van integriteitszaken, de heer K. de Vries, de Voorzitter van het College van Procureurs-generaal, de heer De Wijkerslooth, te verzoeken, om alsnog een strafrechterlijk onderzoek in te stellen naar het gedrag van diverse Overheidsinstellingen, dan wel Overheidsdienaren, in het conflict Trading Advice/Broersma versus de Overheid.

Hoe snel de Tweede Kamer in actie kan komen, bleek op woensdag 10 oktober 2001, toen in persberichten het volgende viel te lezen;

Kamer eist uitleg over vrijlating vermeende terrorist

"……….Uitgegeven: 10-10-2001 14:55

DEN HAAG - De gehele Tweede Kamer wil opheldering van minister Korthals van Justitie over de vrijlating van een vermeende Algerijnse terrorist.
De man, die werd verdacht van het beramen van terroristische aanslagen, werd vorige week vrijdag door de rechtbank in Haarlem op vrije voeten gesteld na een vormfout. De Kamer vindt de vrijlating uiterst ernstig en wil dat Korthals de gang van zaken in een brief uiteenzet. Mogelijk volgt donderdag een spoeddebat. ………".

Nog dezelfde avond was er een reactie van minister Korthals. OM gaat vrijlating vermeende extremist aanvechten.

"………..Uitgegeven: 10-10-2001 21:30

DEN HAAG - Het Openbaar Ministerie gaat in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank in Haarlem die vorige week een man vrijliet die ervan wordt verdacht terroristische aanslagen te beramen. Volgens Korthals is echter ten onrechte de indruk gewekt dat het OM een vormfout heeft gemaakt. Dat heeft minister Korthals van Justitie woensdag in een brief aan de Tweede Kamer geschreven. ………..".