6. Hoofdlijnen van de ten gronde liggende fiscaal technische geschillen en globaal verloop van het conflict  (februari 2002)

De kern van het conflict bestaat uit twee thema’s. Enerzijds betreft het de fiscaal technische beslissingen, het niet juist toepassen van de wet door de Belastingdienst, en anderzijds gaat het om het ronduit foute gedrag van ambtenaren en bewindslieden.

Al dan niet toevallig, kreeg Trading Advice een, door de Belastingdienst/Ondernemingen Goes uitgevoerde, zeer uitvoerige boekencontrole, nadat een medewerker van haar, middels malversaties, een zeer grote financiële schade voor Trading Advice had gecreëerd. Volslagen onlogisch, onbegrijpelijk en onjuist hielden de controleambtenaren tijdens een boekencontrole, onbespreekbaar, het ondernemerschap van Trading Advice aan. Pas zeven maanden later werd het ondernemerschap in het controlerapport dan toch schriftelijk bevestigd. Maar opnieuw volslagen onlogisch, onbegrijpelijk en onjuist, had de Belastingdienst de fiscaal technische omschrijving van een deel van de activiteiten van Trading Advice veranderd van "vermogensbeheer" in "bemiddeling". Tijdens arbitrage van het Ministerie van Financiën, betreffende de fiscaal technische duiding van de activiteiten van Trading Advice, trok de Belastingdienst het ondernemerschap opnieuw in twijfel, nadat ze er net zeven maanden over gedaan had, om het juist, conform de feiten, te bevestigen!

Achttien maanden nadat de controleambtenaren het ondernemerschap van Trading Advice hadden aangehouden, maakte het hoofd van de Belastingeenheid Goes definitief een einde aan het "welles nietes spelletje" binnen de eenheid, door het ondernemerschap te bevestigen. Ondanks deze zeer duidelijke en bindende beslissing, van de inspecteur zelf, bleek de piraterij binnen de eenheid hierdoor niet te zijn beëindigd. Een, reeds eerder corrupt gebleken, ambtenaar wenste zich nog niet gewonnen te geven. Deze ambtenaar trachtte, zonder geldige reden, en zelfs flagrant in strijd met de wet, een novum te creëren. Hij bedacht, volgens zijn eigen foute doelredenatie, een ondernemerschap voor de inkomstenbelasting zonder een ondernemerschap voor de omzetbelasting. Volgens de Zesde Richtlijn, een Europese bepaling, is dat evenwel volstrekt onmogelijk. Deze corrupte ambtenaar, een specialist op dit gebied, is er in hoogste mate verantwoordelijk voor, dat de Belastingdienst/Ondernemingen Goes het Ministerie van Financiën een deel van de activiteiten van Trading Advice, ten onrechte, als "bemiddeling" liet duiden, en dat het Ministerie van Financiën meerdere malen van onjuiste informatie werd voorzien.

Relaties van Trading Advice vonden het gedrag van de Belastingdienst onherkenbaar en onlogisch, en hadden, na een kleine twee jaar, genoeg van de door de Belastingdienst gecreëerde onduidelijkheid, en eisten derhalve definitieve opheldering van Trading Advice. Zij verlangden een bericht of aanwijzing van de Belastingdienst, dat Trading Advice een door de Belastingdienst erkende ondernemer en vermogensbeheerder was. Indien Trading Advice niet aan de verlangde opheldering zou kunnen voldoen, dan kon er van verdere samenwerking geen sprake meer zijn. Door foute beslissingen en de weigering van de Belastingdienst, om de door haar gemaakte fouten te erkennen, kon Trading Advice niet aan deze eisen voldoen, en werd zij zo tot beëindiging gedwongen.

Na de beëindiging van Trading Advice heb ik staatssecretaris Vermeend (in april 1998), in een aan hem persoonlijk gericht schrijven, gewaarschuwd voor de corrupte Belastingdienst/Ondernemingen Goes. Het Ministerie bleef de corrupte eenheid evenwel, in het kwaad, steunen, al gaf zij de door haar gemaakte foute keuze voor "bemiddeling" wel toe. De activiteiten heten wel degelijk "vermogensbeheer", zoals Trading Advice altijd beweerd had.

De Nationale Ombudsman, Oosting, ontpopte zich als handlanger van de Overheid. Hij deed geen serieus onderzoek, en wilde de Overheid kennelijk niet tegen de haren in strijken. Vervolgens wenste ook de Commissie voor de verzoekschriften van de Tweede Kamer der Staten Generaal en de Vaste Commissie der Tweede Kamer niet op mijn hulpgeroep en waarschuwingen van corruptie binnen het Openbaar Bestuur te reageren.

Omdat de Belastingdienst/Ondernemingen Goes in haar foute standpunten bleef volharden, en eind 1999, in het geheel niet meer met mij communiceerde, deed ik mijn beklag bij de Directeur-Generaal van de Belastingdienst. Deze dame zei, na korte tijd, mijn klachten onderzocht te hebben, en ze niet gegrond te vinden. Dit kon evenwel onmogelijk waar zijn. Daarom diende ik bij de staatssecretaris onmiddellijk een klacht in tegen ambtenaar, en ik eiste van de staatssecretaris, inmiddels (jaar 2000) heette deze Bos, bescherming en toepassing van de wet. De staatssecretaris zegde mij in een persoonlijk gesprek zijn hulp toe, en liet zijn plaatsvervangend Directeur-Generaal een onderzoek voor hem doen. Deze ambtenaar bleef zijn Directeur-Generaal trouw, nam de opdracht van de staatssecretaris, en mijn belang, nooit serieus, bedroog hem en antwoordde mij, kennelijk voor de staatssecretaris, dat de Overheid niets fout had gedaan.

In mijn uiterste poging de staatssecretaris te behoeden voor het plegen van actieve fraude, passieve fraude viel al niet meer te ontkennen, informeerde ik o.a. Hare Majesteit, de minister-president en de minister van Financiën. Deze laatste twee bewindslieden verzocht ik de staatssecretaris te ondersteunen tegenover zijn corrupte (top)ambtenaren, hetgeen een vergeefs verzoek bleek te zijn geweest.